Deze weelderige, rustige plek is vernoemd naar de pottenbakkers die zich er rond 3000 voor Christus vestigden. Het werd gebruikt als begraafplaats tot en met de zesde eeuw na Christus. De grafstenen geven een gevoel van het oude leven. Talrijke marmeren stèles (grafmarkeringen) zijn uitgehouwen met levendige portretten en bekende taferelen. De site werd ontdekt in 1861 tijdens de bouw van Pireos St; het lag ooit aan de kleirijke oevers van de rivier de Iridanos. Er is hier een uitstekend klein museum. Eenmaal binnen ga je naar de kleine heuvel verderop aan de rechterkant, waar je een plattegrond van de site vindt. Een pad leidt naar rechts vanaf de heuvel naar de overblijfselen van de stadsmuur gebouwd door Themistocles in 479 v.Chr. en herbouwd door Konon in 394 v.Chr. De muur wordt doorbroken door de fundamenten van twee poorten. Kleine bordjes markeren ze allemaal.
De eerste, de Heilige Poort, was de plaats waar pelgrims uit Eleusis de stad binnenkwamen tijdens de jaarlijkse Eleusische-processie. De poort markeerde het einde van de Heilige Weg, ook bekend als Iera Odos, die nu een brede stadsstraat is die nog steeds een rechte route naar het westen volgt naar Elefsina. In het noordoosten liggen de overblijfselen van de Dipylon-poort, de hoofdingang van de stad en waar de Panatheense processie begon. Het was ook de plek waar de prostituees van de stad samenkwamen om hun diensten aan reizigers aan te bieden. Vanaf een platform buiten de Dipylonpoort hield Pericles zijn beroemde toespraak waarin hij de deugden van Athene prees en degenen eerde die stierven in het eerste jaar van de Peloponnesische Oorlogen. Tussen de Heilige en Dipylon-poorten bevinden zich de fundamenten van het Pompeion, dat wordt gebruikt als kleedkamer voor deelnemers aan de Panatheense processie.
Aan de linkerkant van de Heilige Weg als je weggaat van de stad ligt de Street of Tombs. Deze laan was gereserveerd voor de graven van de elite van Athene, terwijl gewone burgers in de omliggende gebieden werden begraven. De overgebleven stèles bevinden zich nu in het museum van de site of het Nationaal Archeologisch Museum, dus wat je ziet zijn meestal replica’s. De verbazingwekkende reeks grafmonumenten en hun bas-reliëfs verdienen een nauwkeurig onderzoek. Een goed bewaarde stèle (de stenen trap aan de noordkant op) toont een klein meisje met haar hond. De grootste stèle van de site is van de zussen Demetria en Pamphile.
Foto’s: Shutterstock